Zdaje się, że istnieją ludzie,
którzy przez cały swój żywot
nękani są myślami autodestrukcyjnymi.
Dzieje się to całkowicie podświadomie.
Dopiero po zakończeniu napadu,
do świadomości dociera informacja,
iż działania, myśli miały na celu
sprowokowanie upadku.
Osobnikom owym,
(do których przytrafiło mi się należeć )
często przytrafia się ten sam sen.
Lecę nad dachami,
Wznoszona ulotnymi,
ciepłymi i lepkimi wręcz,
od swej słodkości myślami,
o miłości swego życia.
Gdy nagle, bodźce docierające z dna,
jakby mojej duszy,
ściągają, niczym niewidzialna nitka
zawiązana na moich kostkach,
z powrotem na ziemię.

Te osobniki, nędzne i pochmurne,
nie potrafią zwyciężyć szaleństwa i smutku,
lęgnącego się niczym bakterie, natrętne bakcyle
w swoim organizmie.
Efemeryczne tylko bywają przebłyski.
Ostatecznie marazm ogarnia organizm,
Zaczyna się niekończący letarg,
prowadzący ostatecznie, do upragnionej agonii.

Przywodząc na myśl, jedynie słowa, słynnego
i ukochanego francuskiego filozofa:
„byt dla siebie (...) jest tym, czym nie jest, nie będąc tym, czym jest.”